امروز سه شنبه ۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۱۹
مطالب علمی

آثار ماندگار کلامی

alsavarem0کتاب الصوارم المهرقه، در رد کتاب الصواعق المحرقه

« الصوارم المهرقه في نقد الصواعق المحرقة»، نوشته شهيد بزرگوار سيد قاضى نور الله شوشترى (۹۵۶- ۱۰۱۹ ه. ق)، است. اين كتاب، به زبان عربى و در پاسخ به استدلالات و تهمت‏هاى نارواى ابن حجر هيثمى مکی(م۹۵۰ ه.ق)، در كتاب «الصواعق المحرقه»، نسبت به شيعيان و در موضوع اثبات امامت ائمه( ع) و برحق بودن شيعه است.

کلمه صواعق، جمع صاعقه و به معنای صاعقه های سوزنده است که بر رد عقايد شيعه نوشته شده است. کلمه صوارم، جمع صارم و به معنای شمشير بران و نام کتاب شهید شوشتری به معنای شمشيرهای بران و خون بار است. این عالم وارسته در سال ۱۰۱۹ ه. ق، در هندوستان در عهد فرمانروايى جهانگير شاه تيمورى به شهادت رسید.

ادامه مطلب

alshafi20کتاب «الشافی» در رد کتاب «المغنی» قاضی عبد الجبار

سيد مرتضى علم الهدی (۳۵۵- ۴۳۶ ه ق) كتاب «الشافى فى الامامه» را در نقد جلد بیستم «المغنى»، نوشته قاضی عبد الجبار معتزلی (م ۴۱۵ ه) نگاشته است. کتاب المغنی دارای ۲۰ جلد است که جلد بیستم آن به بحث امامت اختصاص دارد.

سید مرتضی، برادر سيّد رضى – گردآورنده نهج البلاغه حضرت اميرالمؤمنين على(ع)- است که نوادگان امام کاظم (ع) و از نقباى سادات علوى و از علما و نويسندگان بزرگ و متفكّر شيعه به شمار می آید. ایشان در بغداد متولّد شد و در همان جا در گذشت. از دیگر کتب کلامی معروف ایشان كتاب «تنزيه الأنبياء و الأئمّة» و «الذخيرة في علم الكلام» است .

ادامه مطلب

menhag Alkaramah0کتاب «منهاج الكرامه فى معرفه الإمامه» اثر حسن بن یوسف بن مطهر، معروف به علامه حلی (۶۴۸- ۷۲۶ ه. ق) است. ایشان این كتاب شریف را در استدلال بر إمامت على بن أبيطالب (ع)‌ و أفضليّت آن حضرت از جميع خلايق بعد از رسول خدا (ص)، براى سلطان محمّد خدابنده (الجايتو) نوشته است، و در آن كتاب از آيات قرآن و احاديث مسلّمه در نزد أهل تسنّن مطالبى را آورده است، كه جاى شك و ترديدی در آنها نيست.

سلطان محمد خدابنده كه در اثر مباحثه علّامه حلّى در سال ۷۰۷ هجرى با فقهاى بزرگ مذاهب اربعه تسنّن (حنفى و حنبلى و شافعى و مالكى) و محكوم و مفحم شدن آنها، دانست كه حقّ با شيعيان و مذهب راستين در مكتب تشيّع است، دست از مذهب ديرين خود برداشته، و شيعه شد، و به تمام أمصار و شهرها نوشت تا در خطبه‏ها نام خلفاى ثلاثه را حذف كنند و نام على بن أبيطالب (ع) و أئمّه دوازده گانه شيعه را ببرند، و در مساجد و تكايا نام آن بزرگواران را كه فقهاى أهل بيت و إمامان راستين هستند، بنگارند و نقش كنند، و رسميّت مذهب‏ شيعه را إعلان نمايند. و اين حكم عملى شد، و به فرمان او كتيبه‏ها نقش شد و خطبه‏ها خوانده شد، و بر روى سكّه‏ها، نام ائمّه اطهار را نقش كردند.

ادامه مطلب