امروز سه شنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۷ ساعت ۰۳:۱۳
مطالب علمی
  1. قرآن کريم مقصود از خلقت جن و انس را پرسش و عبادت خداوند می داند و می فرمايد: ﴿وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُون‏﴾[۱]
  2. قرآن کريم همچنين بيان می دارد که خداوند زمين و آسمان را برای انسان خلق نموده است ﴿هُوَ الَّذی خَلَقَ لَكُمْ ما فِی الْأَرْضِ جَميعاً﴾[۲] و ﴿وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ جَميعاً﴾[۳]. بنابراين خداوند زمين و آسمان را برای انسان و انسان را برای عبادت آفريده است.
  3. عبادت نيز راه و رسم و آيين نامه ای دارد زيرا بايد بر اساس آنچه معبود می خواهد انجام گيرد. اگر کسی در عبادت تابع خودش باشد و هر وقت خواست و هر چه خواست انجام دهد ديگر عبادت نخواهد بود. حقيقت عبادت، خضوع و گرنش در برابر ذات مقدس الهی است و خداوند است که بايد بپسندد چه کاری باعث خضوع بنده می شود. خضوع نيز در هر کار و قالبی نمی گنجد بلکه برنامه و آيين نامه دارد. منظور از عبادت نيز هر آن کاری است که مرضی خداوند است.

:: دانلود فایل صوتی ::

قرآن می فرمايد: ﴿أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنی‏ آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطان‏﴾[۴] امام صادق(ع) در باره اين آيه می فرمايد: خدای متعال اطاعت شيطان را عبادت وی ناميده است. در آيه ديگر می فرمايد: يهود، عالمان خود را رب گرفتند و عبادت نمودند ﴿اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّه‏﴾[۵] آنان اين گونه نبودند که در مقابل عالمان خود رکوع و سجود کنند اما اطاعت از دستورات آنان به معنای پرستش و عبادت آنها به شمار آمده است.

  1. آيين نامه عبادت و راه بندگی توسط انبياء الهی به بشر تعليم داده شده است. اکنون سوال می کنيم اگر پيامبری شريعتی آورد و از دنيا رفت بعد از او چه بايد بشود، آيا شريعت او بايد برود؟ خير؛ حال اگر گفته شود پيامبر اکرم (ص) بعد از خود قرآن را به يادگار گذاشتند می گوييم اين کتاب نيازمند مبين و مفسر است و مفسر آن بايد معصوم باشد زيرا در غير صورت، غايت اصلی که عبادت است بی برنامه خواهد ماند.

اکنون معنای اين قسمت حديث که فرمود «إذا ذهب أهل بيتی ذهب أهل الارض» معلوم می شود زيرا هدف خلقت عبادت و شريعت است و عبادت بدون برنامه و قانون نمی شود و اگر حجت الهی در زمين نباشد آن غرض دچار خدشه می شود و اين امر با فعل فاعل حکيم منافات دارد. دو روايتی که يکی در مستدرک حاکم بود و ديگری در تفسير منسوب به امام حسن عسکری(ع) بود، مويد همين معنا است.

(برگرفته از مباحث حضرت استاد ربانی گلپایگانی)

[۱] سوره ذاریات، آیه ۵۶

[۲] سوره بقره، آیه ۲۹

[۳] سوره جاثیه، آیه ۱۳

[۴] سوره یس، آیه ۶۰

[۵] سوره توبه، آیه ۳۱